Je hebt je verhaal al tientallen keren proberen te vertellen. Terwijl er iemand meetypte. Terwijl je halverwege je zin al werd ingehaald door de volgende vraag. Je hebt geleerd om wat je zegt te selecteren, comprimeren, en vooral niet te emotioneel te klinken, want dan word je "die patiënt".

En elke keer ging je naar buiten met datzelfde gevoel: er is nog steeds niemand die me echt heeft gehoord. 

Jij neemt daar geen genoegen mee. Je wéét wat je voelt. Je kent je eigen lijf beter dan wie dan ook. Je laat je niet vertellen dat het tussen je oren zit. 

Maar je bent wel moe van het bewijzen. Van het uitleggen, het opnieuw beginnen, het aanhoren dat je waarden "gewoon normaal" zijn terwijl jij je verre van normaal voelt. 

Wat je wilt is eigenlijk vrij simpel. Je wilt gewoon een keer je hele verhaal kunnen vertellen. Je wilt dat een arts écht luistert en je ervaring erkent. Je wilt weglopen met het gevoel dat het klopt wat je voelt, en dat je een stap vooruit hebt gezet in plaats van terug. 

Voor jou heb ik SpreekUUR

Een volledig uur. Jij vertelt. Ik luister. 

Geen intake, geen anamnese, geen vragenlijst die ik moet afwerken. Ik heb geen formulier voor me en geen volgende patiënt die al in de wachtkamer zit. 

Je vertelt wat je hebt meegemaakt. Je klachten, je ziekte, en vooral: hoe het is geweest om daarmee door de zorgmolen te gaan. 

Ik vraag niet naar je uitslagen, maar naar hoe het voor jou was. Ik laat je uitpraten. Ik geef je de ruimte om te voelen wat er omhoog komt. 

Als arts ken ik het systeem van binnenuit. Ik weet hoe die spreekkamers werken en waarom het daar misgaat, ook bij collega's die het goed bedoelen. Juist daarom kan ik je zeggen wat je misschien nodig hebt om te horen: dat het klopt wat je voelt, dat je niet gek bent, dat je geen lastig geval bent. 

Dit kan je verwachten

Ik wil niet dat je met de verkeerde verwachtingen binnenkomt, want SpreekUUR is heel duidelijk iets wel en iets niet. Juist doordat ik de medische kant even laat rusten, ontstaat er ruimte voor het verwerken van jouw ervaring. En dat is geen bijzaak: het is een stuk van je herstel waar bijna nooit tijd voor is. 

Wil je wél uitgezocht hebben wat er onder je klachten ligt? Daar is mijn diagnostische traject Roots voor bedoeld. Dan ben ik je medische detective. Maar tijdens SpreekUUR ben ik simpelweg de dokter die naar je luistert. 

"Maar hoe helpt een uur praten mij nou verder?"

Terechte vraag, die zou ik zelf ook stellen. 

Het vertellen en opschrijven van je eigen verhaal is een serieus onderdeel van de geneeskunde. Het heet narratieve geneeskunde, en het idee erachter is dat een ervaring die je nooit hebt kunnen ordenen los in je systeem blijft rondslingeren. Vertellen en opschrijven brengt er structuur in, waardoor je meer grip krijgt. 

En er gebeurt nog iets. Op het moment dat uitgerekend een arts een uur lang aandachtig naar je luistert, krijgt je zenuwstelsel een ander signaal dan het gewend was. Namelijk: mijn ervaring mag er zijn, ik stel me niet aan, ik ben de tijd van een dokter waard. 

Het is geen wondermiddel. Het gaat er niet voor zorgen dat je klachten als sneeuw voor de zon verdwijnen, en dat beloof ik je ook niet. Maar het haalt wel de spanning eraf die je al veel te lang meesleept, en dat scheelt enorm bij alles wat daarna komt. Je maakt de weg vrij om te kunnen herstellen. 

Wat je krijgt bij SpreekUUR